หนังสยองขวัญ 4 เรื่องที่อาศัยโครงสร้างของบทคล้ายๆกับ Creepshows 2 ในการเลือกสร้างคาแรกเตอร์นึงขึ้นมาเป็น third-person omniscient คือไม่ได้มีบทบาทในเรื่องที่เล่า แต่เป็นสัพพัญญูรู้ทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในหนัง

ใน Creepshows ได้เด็กคนนึงที่ซื้อการ์ตูนมาอ่านแล้วเป็นตัวแทนคนดูเล่าเรื่องที่เกิดในการ์ตูนให้คนดูรับทราบ.... ส่วนใน มหาลัยสยองขวัญก็จะได้ เป้ย ปานวาด ในบทนศ.ฝึกงานแห่งมูลนิธืร่วมกตัญญูเป็นตัวนำคนดูไปพบเหตุการณ์ในแต่ละตอน จากงานเก็บศพที่ตนเองต้องไปปฏิบัติมา... เพียงแต่ความต่างของ C2 กับมหาลัยคือ เรื่องแรกตัว narrator อยู่ในฐานะบุคคลที่สามเพียงอย่างเดียว แต่ในส่วนของมหาลัยตัวละครของเป้ยถูกคนเขียนบทใช้ประโยชน์ในการเป็นทั้งบุคคลที่สาม และบุคคลที่สอง (ผู้ร่วมรับรู้, ผู้ฟัง) ในบางตอน... และแน่นอนว่าเธอเองก็ได้รับตำแหน่งบุคคลที่หนึ่ง (เจ้าของเรื่อง) ในภาพยนตร์เป็นของตัวเอง (เช่นเดียวกับ C2 ที่มีการแยกบทให้ตัวเด็กมี sequel เป็นของตัวเอง)

โดยภาพรวมแล้วจึงมองว่าหนังมีการเล่าเรื่องที่น่าสนใจ เพราะหนังอาจจะสามารถแยก sequel ออกจากกันอย่างเด่นชัด เช่น สี่แพร่ง / Three ก็ได้ (โดยมีธีมหรือคอนเซปต์คุมเรื่องทั้งหมดไว้) หรือจะให้เป็นแบบ storytelling อย่างผีสามบาทก็น่าสนใจ.... แต่บทภาพยนตร์ก็กล้าที่จะไปไกลด้วยการหาตัวละครร่วมและแจงออกมาเป็นหนัง 4 ตอน อันประกอบไปด้วย ศาลในห้องน้ำ จาก สจล. / ลิฟท์แดง จาก มธ. / ศพหาย จากมหิดล / ป๊อก... ป๊อก... ครืด... จาก มช. - - และต่อจากนี้เราจะมาพูดถึงแต่ละตอนกัน

ศาลในห้องน้ำ จาก สจล. ว่าด้วยเรื่องนศ.ค้ายา ที่ถูกพวก อันธพาลตามทวงยาที่ฮุบไว้ในสถาบันแห่งนึง
เป็นตอนที่ไร้รสนิยมมากๆในในฐานะหนังสยองขวัญ เพราะมันเหมือน หนังวีซีดียกระดับฉายโรง เหตุผลหรือการกระทำที่อ่อนด้อยยังไม่อาจเทียบเท่าชั้นเชิงในการเขย่าขวัญคนดูที่กำปั้นทุบดิน หนังไม่ต้องการเล่นระดับอะไรซับซ้อนมากไปกว่า “อยากเจอผี ก็เอาผีมาให้ดูต่อหน้า” ตอนนี้จึงไม่มีอะไรมากไปกว่าการเร่งเร้าและรีบร้อนที่จะทำลายโสตประสาทคนดูให้มากที่สุด ซึ่งหากจะวัดว่าความน่ากลัวคือการได้นำสิ่งที่สยดสยองมากองตรงหน้า หนังก็อาจจะประสบความสำเร็จ.... แบบเดียวกับที่หนังวีซีดี หรือละครชมรมขนหัวลุกทำได้นั้นแหละ...
ช่วงเวลาแห่งความน่าหงุดหงิด: หลังจากนำยาส่งให้พวกอันธพาลแล้ว จะกลับกัน ตัวละครนศ. ก็พูดขึ้นมาว่า “พี่อย่าขึ้นตึกไปเลยนะ มันมีผี” (มึงจะบอกเค้าทำไม....) / ผีในเรื่องนี้มีมากเกินตำนานรึเปล่า

ลิฟท์แดง จาก มธ. กล่าวถึงนกน้อย นศ.ปี1 คณะศิลปะศาสตร์ที่ถูกรุ่นพี่ไซโคเรื่องที่เธอเป็นหลานของทหารที่สั่งฆ่านศ. มธ. ในอดีต โดยรุ่นพี่ท้าให้เธอเข้าไปในลิฟท์แดงอันเป็นจุดนึงที่นศ.ถูกยิง
ตอนนี้มีการเขียนบทที่น่าสนใจ ในการเล่นกับปูมหลังตัวละคร เมื่อเธอต้องถูกกระทำจากเจ้ากรรมนายเวรอันเป็นบาปที่เธอไม่ได้มีส่วนก่อ ซึ่งเป็นส่วนผสมหลังฉากอันน่าสนใจในการขับเน้นให้ตัวละครด้านหน้ามีพ้อยท์อันโดดเด่นน่าติดตาม ซึ่งตลอดทั้งเรื่องก็ยังสอดแทรกเรื่องความขัดแย้งระหว่างรุ่นพี่-รุ่นน้อง / เผด็จการและศักดิ์ศรีของมนุษย์.... แต่น่าเสียดายที่ช่วงคลี่คลายของหนัง ผู้กำกับจับจังหวะที่จะพลิกเรื่องไม่ถูก จึงทำให้อารมณ์ก่อนหน้านั้นสูญเสียและกลายเป็นเพียงหนังหักมุมธรรมดาที่ไม่โดดเด่นแต่อย่างใด

ศพหาย จากมหิดล กล่าวถึงนศ. ทันตกรรม ที่อยู่เวรเฝ้าห้องดับจิต และต้องเผชิญเรื่องลี้ลับ เมื่อศพที่เฝ้าอยู่หายไป
เราคิดว่าตอนนี้เรียบง่ายที่สุด และมีตอนจบที่น่าพึงพอใจที่สุดในบรรดาทั้ง 4 เรื่อง เสียอย่างเดียวคือ พลังของฉากสุดท้ายหายไป เนื่องจากก่อนหน้านั้น หนังเล่นท่าในการปล่อย ”ผี” ออกมาล่วงหน้าเป็นช่วงๆแล้ว เราลองคิดกลับกันว่าถ้าก่อนหน้านั้นไม่มีการปรากฏตัวของผีเลย อาจจะน่าสนใจมากกว่า และทำให้ฉากสุดท้ายชวนหัวโกร๋นได้จริงๆ... ใครที่ชอบเรื่องสยองแบบการ์ตูนญี่ปุ่นหน่อยๆ น่าจะชอบตอนนี้ได้ไม่ยาก...

ป๊อก... ป๊อก... ครืด... จาก มช. เรื่องของวิญญาณที่กลับมาหาเพื่อนในสภาพทรงตัวไม่ได้....
ขอพูดถึงตอนนี้ และรวมไปถึงภาพรวมทั้งหมดของหนังเลยแล้วกัน.... หนังตอนนี้มีการเสริมขยายมากจนเราว่ามันทำให้ความขลังของตำนานดูไม่น่าสนใจ และแถกออกไปกลายเป็นหนังฆาตกรรม หนังสะท้อนให้เห็นภัยของอินเทอร์เนท หนังที่ว่าด้วยสภาพความป่วยไข้ของสังคมออนไลน์ เรียกได้ว่าในส่วนของผีนั้นมีอยู่เพียงแค่ตอนท้าย นี้ยังไม่นับตอนจบของหนังที่แถกออกจาก

อันที่จริงการที่ผู้เขียนบทจะนำจินตนาการของตนเองมายืดขยายเพื่อต่อยอด หรือปะติดปะต่อปูมหลังอดีต หรือแหวกสร้างรอยตำนานให้มีที่มาที่ไป ย่อมไม่ใช่เรื่องผิด แต่บางทีการที่เราปล่อยให้คนดูทราบถึงความจริง (อดีต อันเป็นสิ่งที่เคยเกิดขึ้น) ก็อาจลดทอนความขลัง ลึกลับของตำนานลง อย่างเช่นในตอนห้องน้ำ ที่มีการบิดเบือนเรื่องราวตำนานห้องน้ำออกไป ก็ทำให้หนังกลายเป็นเหมือนเพียงการหยิบยืมตำนานมาใช้ แต่ไม่ได้ก่อให้เกิดผลและประโยชน์อันใดมากขึ้น เพราะถึงจะมองว่าคอนเซปต์โดยรวมของหนังเชื่อมโยงกันด้วยความเป็นตำนาน แต่สุดท้ายมันก็ทำได้เพียงแค่ละครสั้นสี่เรื่อง ที่พยายามจะเก๋ด้วยการหาตัวเชื่อมมาใส่ (เออ อีกอย่างนะ เป้ยกับบทนี้ จนท.มูลนิธิ ดูยังไงก็ไม่ใช่อ่ะ) ... หนังฆาตกรรมอย่าง urban legend ยังนำเสนอในจุดนี้ได้ดีกว่าและหลอมละลายคอนเซปต์เข้าหากัน โดยไม่จำเป็นต้องแบ่งออกเป็นตอนๆ แต่อย่างใด
เราไม่ได้เป็นคนที่ยึดติดกับตำนาน เพราะยังไงตำนานก็เป็นเพียงเรื่องเล่าที่สืบต่อมาโดยมีเพียงแค่ข้อเท็จจริงเป็นหลักฐานที่อาศัยปากมนุษย์เป็นคลังเฝ้ารักษาและเผยแพร่.... สิ่งสำคัญที่ทำให้ตำนานคงอยู่ คือการสร้างความเชื่อเพื่อเกาะกุมพื้นที่ในหน่วยความจำให้มากที่สุด ความกลัว-ความลึกลับ จึงเป็นสิ่งที่ถูกใช้เพื่อรักษาสถานะของเรื่องเล่า.... ซึ่งดูเหมือนว่าหนังเรื่องนี้ทำลายสิ่งเหล่านั้นให้หายไปเสียแล้ว ไม่ว่าจะเป็นความอ่อนประสบการณ์ในการเขย่าขวัญ การแถเรื่องเติมเต็มจนเกินพอดี และที่สำคัญความเป็นกันเองในแบบเรื่องเล่าล้อมวงเหล้าก็ไร้วี่แววในการสร้างบรรยากาศของหนัง... จนดูเหมือนเป็นเรื่องที่พากันโยงใยแบบมั่วซั่วแบบที่เห็นกันในอินเทอร์เนท

ฉะนั้นก็อย่าแปลกใจ ดังเช่นที่คนส่วนใหญ่ หลากหลายภูมิภาคมหาลัย พากันอ้างว่า ป๊อก ป๊อก ครืด มาจากมหาลัยตัวเองกันทั้งนั้นแหละ